சோழர்கள் | TNPSC Fuhrer Notes

சங்க காலத்தில் சோழ அரசு வேங்கட மலைகள் வரை விரிந்திருந்தது.
காவிரி கழிமுகப்பகுதி சோழ நாட்டின் மையப் பகுதியாக விளங்கியது.
இப்பகுதி பின்னர் சோழ மண்டலம் என அறியப்பட்டது.
சோழ அரசர்களில் மிகவும் புகழ் பெற்றவர் கரிகால் வளவன் அல்லது [[கரிகாலன்]] ஆவார்.
அவர் தன்னை எதிர்த்த சேரர், பாண்டியர் மற்றும் அவர்களை ஆதரித்த 11 வேளிர் தலைவர்களின் கூட்டுப்படையைத் தஞ்சாவூர் பகுதியில் உள்ள வெண்ணி எனும் சிற்றூரில் தோற்கடித்தார்.
அவர் காடுகளை விளைநிலங்களாக மாற்றினார்.
வேளாண்மையை மேம்படுத்துவதற்காகக் காவிரி ஆற்றின் குறுக்கே [[கல்லணை]]யைக் கட்டினார்.
சோழர்களின் துறைமுகமான புகார் இந்தியப் பெருங்கடலின் பல பகுதிகளிலிருந்து வணிகர்களை அதன்பால் ஈர்த்தது.
[[பட்டினப்பாலை]] எனும் பதினெண் கீழ்க்கணக்கைச் சேர்ந்த நூல், கரிகாலனின் ஆட்சியின் போது அங்கு நடைபெற்ற வணிக நடவடிக்கைகள் பற்றிய விரிவான செய்திகளை வழங்குகிறது.
கல்லணை கட்டப்பட்ட போது 69,000 ஏக்கர் நிலத்திற்கு அது நீர்ப்பாசன வசதியை வழங்கியது.

முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சோழ அரசர்கள்:

இளஞ்சேட்சென்னி
கரிகாலன்
கோச்செங்கணான்
கிள்ளிவளவன்
பெருநற்கிள்ளி

பிற்காலச் சோழர்கள்:

தலைநகர் உறையூர்

9ஆம் நூற்றாண்டில் காவிரிக்கு வடக்கே ஒரு சிறு பகுதியை ஆண்டுவந்த [[விஜயாலயன்]] சோழ வம்சத்தை மீட்டெழச்செய்தார்.
இவர் தஞ்சையை கைப்பற்றி தலைநகர் ஆக்கினார்.
முதலாம் ராஜேந்திரனும் அவருக்குப் பின் வந்தோரும் புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்ட கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தைத் தலைநகரமாக கொண்டு சோழப்பேரரசை ஆட்சி செய்தனர்.
முதலாம் [[ராஜராஜ சோழன்]] புகழ்பெற்ற தஞ்சை பெரிய கோயில் யை ( ராஜராஜேஸ்வரம் கோவில்/பிரகதீஸ்வரர்கோவில்) தஞ்சாவூரில் கட்டினார்.(1010)
முதலாம் ராஜராஜனின் மகனும் அவருக்குப்பின்னர் ஆட்சிப்பொறுப்பை ஏற்றவருமான முதலாம் [[ராஜேந்திர சோழன்]] (1014-1044) தந்தையைப் போலவே பேரரசை விரிவுபடுத்தி கைப்பற்றிய பகுதிகளை ஒருங்கிணைத்தார்.
கி.பி. 1023-ல் அரியணை ஏறிய பின்னர் அவருடைய மிக முக்கியப் படையெடுப்பான வடஇந்தியப் படையெடுப்பில் பல பகுதிகளைக் கைப்பற்றினார்.
கங்கை கொண்டான் என்று தன்னைப் பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டார்.
வடஇந்தியப் போர்களில் பெற்ற வெற்றியின் நினைவாக [[கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோவில்]] எழுப்பப்பட்டது.

சோழப் பேரரசின் சரிவு:

வீர ராஜேந்திரனின் மகன் அதி ராஜேந்திரன் உள்நாட்டுக் கலகம் ஒன்றில் கொல்லப்பட்டார்.
அதிராஜேந்திரனின் மறைவிற்குப் பிறகு, கீழைச் சாளுக்கிய இளவரசரான ராஜேந்திர சாளுக்கியன், சோழ அரியணையைக் கைப்பற்றினார்.
[[முதலாம் குலோத்துங்கன்]] எனும் பெயரில் சாளுக்கிய-சோழ வம்சத்தின் ஆட்சியை அவர் தொடங்கிவைத்தார்.
இலங்கையில் சோழர்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்த பகுதிகளை இழந்தார்.
பாண்டிய நாட்டிலிருந்த பகுதிகளும் சோழர்களின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து நழுவின.
காஞ்சிபுரத்தைத் தெலுங்குச் சோழர்களிடம் இழக்க நேரிட்டது. 1279- ல் பாண்டிய அரசன் முதலாம் மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியன் மூன்றாம் ராஜேந்திர சோழனைத் தோற்கடித்துப் பாண்டியர் ஆட்சியை இன்றைய தமிழகத்தில் நிறுவினார். அத்துடன் சோழ வம்சத்தின் ஆட்சி முடிவுற்றது.

நிர்வாக முறை:

நிர்வாக வசதிக்காகப் பேரரசு மண்டலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு மண்டலமும் பல நாடுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு நாட்டுப் பிரிவுக்குள்ளும் பல கூற்றங்கள் (கிராமங்களின் தொகுப்பு) இடம் பெற்றிருந்தன. கிராமமே நிர்வாக அமைப்பின் மிகச் சிறிய அலகாகும்.

உள்ளாட்சி நிர்வாகம்:

உள்ளாட்சி நிர்வாகமானது ஊரார், சபையோர், நகரத்தார், நாட்டார் எனும் அமைப்புகளின் மூலமாகச் செயல்பட்டது.
பிராமணர் கிராமங்களைச் சேர்ந்த சபையோர் பொது நிர்வாகத்தையும், நிதி நிர்வாகத்தையும், நீதி வழங்குதலையும் மேற்கொண்டனர்.
வணிகர்களின் குடியிருப்புகளை நகரத்தார் நிர்வகித்தனர்.
நாடுகளில் நாட்டார் எனும் அமைப்பு நாடோடு தொடர்புடைய பூசல்களையும் ஏனைய சிக்கல்களையும் தீர்த்துவைத்தது.

உத்திரமேரூர் கல்வெட்டுகள்:

காஞ்சிபுர மாவட்டத்திலுள்ள உத்திரமேரூர் கிராமம் பிராமணர்களுக்குக் கொடையாக வழங்கப்பட்ட ஒரு பிரம்மதேய கிராமமாகும்.

வருவாய்:

சோழ அரசின் பொதுவருவாய் முக்கியமாக நிலவரி மூலம் பெறப்பட்டது.
நிலவரியானது “காணிக்கடன்” என அழைக்கப்பட்டது.
நிலவரியை நிர்ணயம் செய்வதற்காக சோழ அரசு விரிவான அளவில் நில அளவைப் பணியை மேற்கொண்டது.
மகசூலில் மூன்றில் ஒரு பகுதி வரியாக வசூலிக்கப்பட்டது.
இவ்வரி பெரும்பாலும் தானியமாகவே வசூல் செய்யப்பட்டது.
சமண சமய நிறுவனங்களுக்குக் கொடையாக வழங்கப்பட்ட நிலங்கள் “பள்ளிச்சந்தம்” என அழைக்கப்பட்டது.
“வேளாண்வகை” என்னும் நிலங்களின் உடைமையாளர்கள் வேளாளர் என்றழைக்கப்பட்டனர்.
வேளாளரில் ஒரு பிரிவினரான “உழுகுடி” என்போர் நிலங்களின் உடைமையாளர்களாக இருக்க இயலாது.
மொத்த விளைச்சலில் வேளாண்வகை நிலவுடைமையாளர்கள் “மேல்வாரத்தைப்” (விளைச்சலில் பெரும்பகுதி) பெற்றனர். உழுகுடிகள் “கீழ்வாரத்தைப்” (விளைச்சலில் சிறிய பகுதி) பெற்றனர்.
“அடிமை” மற்றும் “பணிசெய் மக்கள்” என்போர் சமுதாயத்தின் கீழ்நிலையில் இருந்தனர்.
சோழர்கள் நீர்ப்பாசனத்திற்கு முக்கியத்துவம் வழங்கினர்.
கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தில் முதலாம் ராஜேந்திர சோழானால் உருவாக்கப்பட்ட பதினாறு மைல் நீளம் கொண்ட ஏரிக்கரைத் தடுப்பணை
சோழர்கள் சைவத்தின் மீது மிகுதியான பற்றுக் கொண்டவராவார்.
[[நம்பியாண்டார் நம்பி]]யால் தொகுக்கப்பட்ட “திருமுறைகள்”

கோவில்கள்:

[[தஞ்சை பெரிய கோவில்]]
கங்கைகொண்ட சோழபுரம்
தாராசுரம் ஐராதீஸ்வரர் கோவில்

சோழர்களின் கல்விப் பணி:

முதலாம் ராஜேந்திரன் எண்ணாயிரம் எனும் கிராமத்தில் வேதக் கல்லூரி ஒன்றை நிறுவினார்.
புதுச்சேரிக்கு அருகேயுள்ள திருபுவனை எனும் ஊரிலும், செங்கல்பட்டு மாவட்டத்திலுள்ள திருமுக்கூடலிலும் முறையே 1048, 1067 ஆகிய ஆண்டுகளில் இதே போன்ற கல்லூரிகள் நிறுவப்பட்டன.
“பெரியபுராணமும் கம்பராமாயணமும்” இக்கால பகுதியைச் சேர்ந்தவையாகும்.

வணிகம்:

மணி -வண்ணத்தார்
அஞ்சு - வண்ணத்தார் குழுவானது மேற்கு ஆசியர்கள், அராபியர்கள், யூதர்கள், கிறித்தவர்கள், இஸ்லாமியர்கள் ஆகியோரை உள்ளடக்கியதாகும். அவர்கள் கடல் கடந்து வணிகம் செய்தோர் ஆவர்.
அவ்விரு அமைப்புகளும் “ஐநூற்றுவர், “திசை- ஆயிரத்து ஐநூற்றுவர்” எனும் பெயர்களில் ஒருங்கிணைந்தன.
ஐநூற்றுவர் அமைப்பு தென்கிழக்காசிய நாடுகளை உள்ளடக்கிய கடல் கடந்த வணிக நடவடிக்கைகளைச் செயல்படுத்தியது.
தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளோடு மேற்கொள்ளப்பட்ட கடல் கடந்த வணிகத்தின் மூலம் யானைத் தந்தங்கள், பவளம், சங்குகள், ஒளிபுகும் - புகா கண்ணாடிகள், பாக்கு, ஏலம்,
வர்ணப் பட்டு நூல்களோடு நெய்யப்பட்ட பருத்தி இழைத்துணிகள் ஆகியன இறக்குமதி செய்யப்பட்டன.
சந்தனக்கட்டை, கருங்காலிக்கட்டை, சுவையூட்டும் பொருட்கள், விலையுயர்ந்த ஆபரணக் கற்கள், மிளகு, எண்ணெய், நெல், தானியங்கள், உப்பு ஆகியவை ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன.